Sirius Weekly 10 februari 2012

Posted on 10/02/2012 door

0


Hier zijn we weer met een verse portie weetjes over dating, gambling & travel law… De Sirius Weekly op zijn best. Wij klinken alvast op het weekend!

Wist je dat de recente veroordeling van TravelBox geneutraliseerd werd door een pijlsnelle wetswijziging?

Het maken van nieuwe wetgeving hoeft niet altijd een langdradig proces te zijn… Dat heeft de Vlaamse Regering deze week nog bewezen!

Vorige week twitterden we nog de wereld in dat het Hof van Beroep van Gent Thomas Cook had bevolen om haar TravelBoxes uit de rekken te halen bij niet vergunde, Vlaamse verkooppunten. De VVR die het proces had aangespannen, argumenteerde dat wanneer een TravelBox een overnachting bevat, deze enkel mag verkocht worden door een vergund reisagentschap of tour operator. Winkels zoals de Standaard boekhandel en Fnac, hebben immers geen vergunning om zich met reisbemiddelingsactiviteiten bezig te houden.

Deze uitspraak deed natuurlijk heel wat stof opwaaien, aangezien het wel eens een gevaarlijk precedent kon scheppen voor concurrenten die eveneens bonnen verkopen die recht geven op een romantisch weekendje weg, zoals Bongo, Vivabox, etc. via niet vergunde verkoopskanalen.

Daarom zijn enkele Vlaams parlementairen als de bliksem in hun pen gekropen om een week later een kersvers wetsvoorstel op tafel te leggen – zouden we durven insinueren onder “lichte druk” van de belanghebbende ondernemingen, zoals de VVR dit voorzichtig stelt in een reactie op een interview aan Travelupdate?

Het voorstel tot wijziging van het reisbureaudecreet werd op 8 februari in het Vlaams Parlement goedgekeurd en de tekst kan u in de link hieronder lezen.

Het komt er op neer dat de aankoop van een waardebon op zich geen sluiting van een reiscontract inhoudt. Het is een gewone koop-verkoop van een goed en geen dienst. De afspraak met het hotel wordt slechts gemaakt eens er wordt gereserveerd, dan pas ontstaat het reiscontract. Het zou bijgevolg bijzonder onbillijk zijn om alle verkopers van waardebonnen het bekomen van een reisvergunning op te leggen (met alle bijkomende verplichtingen zoals voorwaarden qua beroepsbekwaamheid en financiële aspecten, minimum vereisten voor eigen vermogen, verzekeringen, borgstelling, etc. ).

Hoewel het VVR niet te spreken is over de wijze waarop deze rechtspraak door de nodige lobbying en snelrecht werd omzeild, menen wij toch dat deze oplossing juridisch volledig juist is en dus moet toegejuicht worden.

Wist je dat Trip Advisor de consument misleidt door te stellen dat haar recensies betrouwbaar zijn?

De echte Trip Advisor fans hebben ongetwijfeld ook opgemerkt dat Trip Advisor prat gaat op haar betrouwbare reviews. Zo profileert de hotelbeoordelingssite zich door te verwijzen naar: “… read reviews from real travellers”, ‘TripAdvisor offers trusted advice from real travellers”, “More than 50 million honest travel reviews and opinions from real travellers around the world”, “Reviews you can trust”, etc.  Ook de Nederlandstalige versie van de website spreekt van betrouwbaarheid: “Zoek hotels waar reizigers op vertrouwen”

Op 1 februari werd Trip Advisor echter op de vingers getikt door de Britse ASA (Advertising Standards Authority), tegenhanger van de Belgische JEP (Jury voor Ethische Praktijken inzake reclame). Volgens de klagende partijen KwikChex Ltd en twee hotels, maakt Trip Advisor zich schuldig aan misleidende reclame door te stellen dat de beoordelingen betrouwbaar zijn of van echte reizigers afkomstig zijn, nu Trip Advisor niet kan bewijzen dat dit werklijk het geval is.

Hoewel Trip Advisor toegeeft dat haar systeem niet 100% fraudevrij is, argumenteert de beoordelingswebsite wel dat zij het vertrouwen hebben van bezoekers nu de website al 10 jaar bestaat en nog steeds blijft groeien. In elk geval zou het slechts over een verwaarloosbaar klein aantal van frauduleuze beoordelingen gaan, zodat de impact werkelijk miniem is. Trip Advisor stelt ook over zeer moderne en efficiënte fraude detectie systemen te beschikken, om fraude tot een minimum te beperken. Bovendien zou uit studies blijken dat de bezoekers zodanig veel reviews lezen zodat zij zelf reviews die uit de toon vallen automatisch verrekenen met de andere. Een ander argument dat fraude moet tegengaan is de mogelijkheid voor eigenaars of hotel managers om publiek op de reviews te reageren. Tenslotte moeten alle gebruikers van Trip Advisor die zelf reviews plaatsen op de website, verklaren dat hun beoordeling waarheidsgetrouw en eerlijk is.

Het verweer van Trip Advisor mocht niet baten. Net omdat Trip Advisor onmogelijk kan controleren of elke review al dan niet betrouwbaar is, is het claimen dat ze dit zijn, misleiding.

Ook de Belgische wet op de marktpraktijken stelt dat misleidende reclame verboden is. De toetssteen is echter dat de misleidende handelspraktijk tot gevolg moet hebben dat een gemiddelde consument een besluit over een transactie zou nemen, dat hij anders niet had genomen. Wij vinden de uitspraak van de ASA eerder drastisch. De gemiddelde fervente reiziger en Trip Advisor bezoeker weet immers dat hij niet zomaar blindelings kan vertrouwen op een review en er best meerdere leest alvorens zijn hotelkeuze te maken… Bovendien stelt Trip Advisor nergens dat AL haar reviews voor 100% betrouwbaar zijn. Uit studies blijkt dat dit voor de meeste beoordelingen echter wel het geval is. Er wordt bijgevolg geen enkele onwaarheid verkondigd… Wij staan hier dus een beetje sceptisch tegenover.

Hier kan je de beslissing nalezen.

Wist je dat de eerste zwarte lijst met illegale goksites is opgemaakt door de kansspelcommissie en op hun website geplaatst ?

Spelers die daar nog een bezoek aan brengen, riskeren een boete tot 137.000 euro.

Tegen die online casino’s hebben is de afgelopen maanden een proces-verbaal opgesteld omdat ze de wet op de kansspelen overtreden. Die pv’s worden nu naar het parket van Brussel gezonden.

Als ze daar zes maanden blijven liggen of het parket maakt duidelijk dat ze niet van plan zijn om de beheerder van de site te vervolgen, dan kan de Kansspelcommissie ageren. Sinds kort heeft ze de mogelijkheid om administratieve boetes op te leggen aan de beheerders van de site of aan de spelers.

Zoals we al enkele malen hebben gemeld zijn de boetes voor wie nu nog op een niet vergunde website gokt zeer hoog. Ze liggen tussen de 143 en maximaal 137.500 euro. Voor de eigenaars van de site is date tussen de 550 en de 550.000 euro.

Voorlopig staan er tien goksites op de zwarte lijst. Het gaat volgens de kansspelcommissie om binnen- en buitenlandse sites waarvan duidelijk is dat ze zich ook op Belgische spelers richten, bijvoorbeeld door ons land voor te stellen bij de registratie als speler.

De Federal Computer Crime Unit krijgt een kopie van de zwarte lijst. Op basis daarvan moet de federale politie de ‘internet service providers’ (die de toegang tot een site regelen) vragen om het online casino offline te halen.

Ook Febelfin, de federatie van de financiële sector, wordt blijkbaar op de hoogte gebracht van de sites. Op die manier kunnen banken de geldtransacties van ‘dubieuze klanten’ blokkeren.

Wat wel opvallend is dat de zwarte lijst voor de kansspelcommissie als het ware aan iedereen tegenstelbaar is omdat hij op hun website gepubliceerd is en er bijvoorbeeld geen publicatie nodig is in het Staatsblad. Hierover is inderdaad niets vermeld in de wet op de spelen en weddenschappen, dus goede raad aan de online gamblers: hou de website van de kansspelcommissie in de gaten, of onze Sirius Weekly natuurlijk!

Daarnaast heeft de kansspelcomisie ook de eerste 3 legale betting sites vrijgegeven. Op deze sites kan u vanuit België vanaf nu dus legaal gokken op sport of andere gebeurtenissen.

Wist je dat de datingsite Twoo.com blijkbaar imaginaire vriendjes aan je koppelt…?

De Standaard weet vandaag te melden dat haar economieredactie een mail ontving van een zekere Wim, die de leden van de redactie als vrienden aansprak en hen uitnodigde om lid te worden van de datingsite Twoo.com, een initiatief van de mensen achter Netlog.

De redactieleden van de Standaard waren –terecht- niet erg te spreken over deze ongevraagde reclame, die hen op het eerste zicht op verzoek van een vriend werd toegestuurd, hoewel zij de “vriend” in kwestie helemaal niet bleken te kennen.  Blijkbaar koppelt Twoo.com zijn leden aan imaginaire vrienden als de Wim in dit verhaal, vrienden die vervolgens ongevraagd reclameboodschappen beginnen uitsturen voor Two.com…

De krant legde zijn oor te luister bij een aantal van onze collega-specialisten in de materie die voor hen nog eens uiteenzetten wat spam nu precies is en wanneer bedrijven wel of niet reclame per mail mogen verzenden.  Om ook jou nog eens een samenvatting te geven, zetten we alles graag zeer kort op een rijtje:

•    Als algemene regel mag je niemand reclame per e-mail of andere vormen van elektronische post toesturen zonder diens voorafgaande expliciete toestemming. Die toestemming blijkt bijvoorbeeld uit het feit dat de bestemmeling op een registratieformulier aangevinkt heeft dat hij graag reclame wil ontvangen.
•    In principe vraagt die toestemming een actieve daad en een vrije en geïnformeerde keuze van de bestemmeling.  Hij moet dus zélf aanvinken dat hij wel degelijk reclame wil ontvangen én hij moet de keuze hebben om dat niet te doen.  Men noemt dit de opt-in.
•    Als uitzondering mag wel steeds reclame gezonden worden aan bestaande klanten voor zover het om reclame gaat voor gelijkaardige producten.  Als je een tv gekocht heeft online, mag men je dus steeds reclame toezenden voor bijvoorbeeld een dvd-speler.
•    Als uitzondering mag eveneens steeds reclame gezonden worden aan “anonieme” bedrijfsadressen (info@, help@, redactie@, …) voor zover tenminste de inhoud van de reclame professionele doeleinden heeft.  Reclame voor bureaumateriaal mag dus wel, maar voor een datingsite niet. Reclame aan gepersonaliseerde bedrijfsadressen (bart@siriuslegal.be) mag dan weer enkel met de voorafgaande toestemming van de bestemmeling, zoals hierboven uitgelegd
•    De bestemmeling moet steeds de mogelijkheid hebben om te vragen dat hij geen reclame meer zou ontvangen (mogelijkheid opt-out).

Bovenstaande regels mogen in principe niet omzeild worden door zogenaamde member-get-member mails, waarbij het lijkt alsof je een mail krijgt van een vriend die je een dienst of product wil aanbevelen, terwijl het in werkelijkheid gaat om een reclamemail van een bedrijf.  Dit is het geval van de klassieke “nodig 5 vrienden uit” toepassingen.

Los van bovenstaande gelden voor de inhoud van de reclame natuurlijk ook regels, waarnaar onze collega-specialisten in de Standaard niet verwezen.  De reclame moet immers voldoen aan alle regels van consumentenbescherming en mogen bijvoorbeeld niet misleidend zijn.  In het geval van Twoo.com lijkt het erop dat de mail wel degelijk misleidend is over de identiteit van de afzender. De mail lijkt immers te komen van een –imaginaire- vriend Wim, maar is in werkelijkheid verzonden door Twoo.com, dat zich hiermee mogelijkerwijze schuldig maakt aan inbreuken op de Wet Marktpraktijken.

Zowel inbreuken op de spamwetgeving als op de consumentenwetgeving kunnen aanleiding geven tot aanzienlijke boetes.  Bovendien bereiken adverteerders met dit soort acties vaak precies het omgekeerde van het beoogde effect.  Mensen raken geïrriteerd en keren zich eerder af van het product of de dienst dan in te gaan op het aanbod.  Een te vermijden situatie dus…

Hiermee sluiten we af en maken we ons klaar voor een vrijdagaperitief met de –gelukkig niet imaginaire- vrienden en collega’s.

Posted in: Uncategorized