De fiscus en de verzekeraar, uw beste vrienden op Facebook?

Posted on 08/11/2011 door

1


Het is blijkbaar des mensen om de foto’s van de nieuwe boot te Cannes te plaatsen op je facebookpagina. Dochterlief die het prachtige tuinfeest toelicht op hetzelfde medium. Hierbij vergetende dat dit prachtige feestje voor vrienden en kennissen was en niet zoals op de factuur vermeld, een bedrijfsbarbecue was.

Of het moet je maar overkomen dat je aan de verzekeraar meldt dat je een niet roker bent bij het invullen van de gezondheidsgegevens voor je schuld-saldo verzekering en dat er op Facebook een aantal foto’s prijken waarop jij rokend als een Turk staat afgebeeld.

Ook Facebook is niet langer een geheim voor de fiscale ambtenaar of de verzekeraar. Ondanks dat men op het ministerie van financiën geen toegang heeft tot sociale netwerksites belet niets dat de controleur dit ‘s avonds thuis wel heeft, dit antwoordde de minister van financiën op een parlementaire vraag. Ook verzekeringsmaatschappijen erkennen vandaag in de media dat zij de Facebook-accounts van betrokkenen kunnen monitoren om te zien of zij zich wel houden aan de polisvoorwaarden.

Gaat de fiscus nu zijn boekje te buiten indien hij informatie van sociale netwerksites gebruikt om de belastingaangifte van een individu of vennootschap te controleren? Het Hof van Beroep te Antwerpen heeft hierover uitspraak gedaan in een arrest van 22 februari 2011. Het Hof kwam tot de conclusie dat de belastingadministratie wel degelijk gebruik mocht maken van de informatie die ze vindt over een belastingplichtige op sociale netwerksites, temeer daar het de belastingplichtige zelf is die de informatie erop had geplaatst.

De minister van financiën heeft op een parlementaire vraag van 5 maart 2009 geantwoord dat de inlichtingen die men op het internet vindt over een belastingplichtige geen voldoende bewijs vormen, doch voldoende kunnen zijn om een onderzoek te beginnen. Het is inderdaad zo dat een fiscale aanslag mag gevestigd worden op basis van vermoedens, zoals bij elke indiciaire taxatie trouwens gebeurt. Indien de fiscus op facebook foto’s vindt van het appartement in Zwitserland, de boot in Malta of de villa in Cannes, kan hij effectief nagaan of de belastingplichtige wel voldoende inkomsten heeft om dergelijke aankoop te doen. Indien blijkt dat dit niet het geval is mag de fiscus er van uitgaan dat de belastingplichtige belastingen ontdoken heeft. Het is dan aan de belastingplichtige om dit vermoeden te ontkrachten.

Verzekeringsmaatschappijen lijken vooral beroep te doen op sociale media netwerksites indien er een vermoeden is van fraude door de verzekerde. Zo kan bijvoorbeeld blijken dat een zogenaamde onafhankelijke getuige een goede vriend van de verzekerde is op Facebook… Of dat de arbeidsongeschiktheid de verzekerde blijkbaar niet verhindert om te gaan parachutespringen, etc.  In Nederland werd de autoverzekering van een verzekerde opgezegd aangezien bleek uit de sociale netwerksite waar hij een profiel had, dat hij had deelgenomen aan een straatrace.

Is dit alles geen schending van de privacy? Alles hangt natuurlijk af van de wijze waarop de verzekeraar of de fiscus deze gegevens bekomen. In de eerste plaats zijn de sociale netwerken verplicht om de privacy-instellingen die de gebruiker heeft gekozen, te respecteren. Zo zal een gebruiker kunnen bepalen welke gegevens voor wie toegankelijk zijn. Hij kan zijn kennissen indelen in verschillende categorieën (familie, goede vrienden, collega’s,…) en bepaalde informatie of foto’s slechts toegankelijk maken voor een bepaalde categorie en niet voor de andere. Het is dus niet zo dat een verzekeraar of de fiscus zomaar aan alle gegevens aan kunnen die gepost worden op sociale netwerksites, zij dienen hiervoor eerst tot die bepaalde categorie te behoren om toegang te krijgen. Indien dit het geval is, is er geen sprake van schending van de privacy, nu het gaat om gegevens die zelf door de betrokkenen online werden geplaatst, bestemd voor een bepaald publiek waartoe de verzekeraar of de fiscus dan zouden behoren.

De boodschap is dus om de privacy instellingen van je sociaal netwerk goed te beheren en regelmatig te controleren, aangezien deze wel eens kunnen veranderen.

Wanneer de verzekeraar (of eventuele privé-detectieven waarmee verzekeraars graag werken) of de fiscus echter zo ver zouden gaan dat zij via een vals aangemaakt profiel proberen in je selecte kring binnen te dringen om kennis te kunnen nemen van alle informatie die jij post op je sociale netwerksite, is er zeker en vast sprake van een schending van de privacy en zelfs van een strafbaar feit. We verwijzen hier graag naar een ander artikel op onze blog waar we uitleggen hoe een vrouw strafrechtelijk werd veroordeeld wegens het aanmaken van een vals facebookprofiel: https://siriuslegal.wordpress.com/2011/10/24/un-faux-profil-facebook-peut-vous-couter-cher/.