Sirius Weekly 4, 16 september 2011

Posted on 16/09/2011 door

0


Het is inmiddels vrijdagmiddag, het weekend staat voor de deur en dus brengt Sirius Legal u een verse oogst aan opmerkelijk juridisch nieuws uit het mediarecht, internetrecht en intellectuele eigendomsrecht.

Deze week viel het ons op dat:

Rechters de waarheid niet snel even mogen Googelen

Een interessant arrest van de Hoge Raad (het equivalent van ons Hof van Cassatie) bereikte ons vanuit Nederland, waarin een nochtans klaarblijkelijk correcte gerechtelijke beslissing vernietigd werd omdat de rechter op eigen initiatief informatie verzameld had op internet.

De Hoge Raad bevestigt expliciet een principe dat ook bij ons algemeen erkend is, namelijk de “tegensprekelijkheid der debatten” en de neutrale rol van de rechter.  In Nederland spreekt met van “het principe van hoor en wederhoor”, waarmee in grote lijnen hetzelfde bedoeld wordt.  Dit op het eerste zicht enigszins vreemde principe houdt in dat een rechter zijn uitspraak enkel mag baseren op de door de partijen aangedragen argumenten.  Hij mag enkel rekening houden met wat zij in hun conclusies en pleidooien aanvoerden en mag noch zijn eigen persoonlijke kennis, noch zijn eigen opzoekingen laten meespelen.  Enkel “algemene informatie die door iedereen gekend is” mag hij wel meenemen in zijn beoordeling.

Op zich lijkt dit wat vreemd, maar de reden hiervoor is heel simpel: het recht van verdediging vereist dat de partijen hun mening moeten kunnen geven over alle argumenten en zich moeten kunnen verdedigen tegen alle argumenten.  Dat wordt onmogelijk als de rechter op eigen houtje opzoekingen gaat voeren na afloop van de pleidooien.  Het recht van verdediging en het recht op een eerlijk proces zijn essentiële hoekstenen van de democratie en daaraan kan niet geraakt worden.  Resultaat: uitspraak verbroken en zaak terug gestuurd naar de rechter.

Voor la petite histoire geven we nog even mee wat er precies gebeurd was:

In een geschil over een licentie op software (het ging om beheerssoftware voor bankrekeningen door voorlopige bewindvoerders of schuldbemiddelaars en de vraag of de bewindvoerder die kon aankopen zonder voorafgaande toestemming van de rechtbank) was de rechter na de pleidooien en na de zitting zélf op internet op zoek gegaan naar bijkomende informatie over het softwarepakket.

De rechter had bij zijn opzoeking via Google informatie ontdekt die hem ertoe hebben aangezet om zijn vonnis in een bepaalde richting uit te spreken, waarbij hij in zijn vonnis expliciet motiveerde dat de reden voor zijn beslissing lag in de door hem op internet gevonden informatie.

De Hoge raad bevestigt nu expliciet nogmaals dat een rechter helemaal niet zelf op zoek mag gaan naar de waarheid buiten de rechtszaal om of, als hij toch op zulke informatie stuit, moet hij minstens de debatten heropenen (een nieuwe zitting houden) en de partijen de kans geven om hun mening over die nieuwe informatie te geven.

Of hoe de basisprincipes van de democratie soms –terecht- voorrang hebben op de waarheid in een individueel geval.

Het arrest vindt u hier: http://jure.nl/br1654

 

Uw iPhone niet beschermt tegen puistjes (en verkopers u niet mogen laten geloven dat dat wel zo is)

Misleidende reclame en misleidende verkoopstechnieken zijn verboden op basis van de Wet Marktpraktijken (de vroegere Wet op de Handelspraktijken).  Die wet is een omzetting in Belgisch recht van een Europese Richtlijn en de regels die erin vervat zijn, zijn dus doorheen de ganse EU min of meer gelijk.

Het lijkt dus evident dat misleidende verkoopsargumenten verboden zijn en dat er effectief tegen opgetreden wordt.  Niettemin vinden we bijvoorbeeld in de appstore van Apple een hele resem apps die overduidelijk misleidend zijn wat de eigenschappen en de effecten ervan betreft.  Een klassieker is de anti-muggen app, die zogezegd muggen op afstand zou houden door het produceren van ultrasone geluiden.  Het feit dat de iPhone helemaal niet gebouwd is om ultrasone tonen te produceren zou een belletje moeten doen rinkelen…

Een nieuwe topper in het genre is de puistenverwijderaar: wrijf met je iPhone langs je gezicht terwijl de app draait en de unieke kleurencombinaties op het scherm doen je puisten verdwijnen…

Hoeft het gezegd dat dit soort nonsens verboden is…?

Wie dergelijke bedenkelijke verkoopspraatjes vaststelt, kan steeds terecht bij de JEP (de Jury voor Eerlijke Reclamepraktijken) of bij de FOD Economie voor het neerleggen van een (eventueel anonieme) klacht.

http://www.zdnet.be/news/131040/verrassend-iphone-helpt-niet-tegen-puisten/

 

Twitter in een harde juridische strijd verwikkeld is over het merkrecht op het woord “Tweet”

Twitter is op het eerste zicht een voorzichtig bedrijf dat begaan is met zijn intellectuele eigendom.  Het registreerde al lang geleden de woorden “Twitter”, “retweet”, “cotweet” en andere.  Voor de registratie van het woord Tweet” was Twitter echter te laat en het merkrecht daarop zit nu bij een aantal third party developers.

Twitter is sinds lange tijd in een hevige juridische strijd met deze bedrijven verwikkeld in een poging om het merkrecht terug te krijgen over een begrip dat zijzelf in het leven hebben geroepen, maar zoals zo vaak blijkt een en ander een lange en dure aangelegenheid te worden.

Voor zover nodig levert dit voorval nogmaals het bewijs van het belang voor bedrijven om hun merken tijdig en zorgvuldig te registreren.  Twitter was destijds een klein, betekenisloos randfenomeen waar niemand in geloofde, maar wie in die tijd op de term “Tweet” is gesprongen voor Twitter dat zelf deed is inmiddels miljonair.

Moeten we hieruit besluiten dat de stoere Hells Angels uit ons bericht van vorige week professioneler omspringen met hun intellectuele eigendom dan internetreuzen als Twitter…?

http://blogs.ft.com/fttechhub/2011/09/twitter-in-battle-for-%E2%80%9Ctweet%E2%80%9D-trademark/#axzz1XjFAQARY

 

Kledingketens nu op basis van het merkenrecht proberen te verbieden dat mensen hun kleding dragen

Dat Anders Breivik, de verschrikkelijke Noorse massamoordenaar, geen sympathiek figuur is, is een open deurtje natuurlijk.  Dat commerciële merken liever niet met zo’n figuur geassocieerd worden, spreekt voor zich en dat Breivik niet snel Lukaku-gewijs gevraagd zal worden voor een commercial voor één of ander chocolademerk ligt voor de hand.

Ons inziens gaat kledingmerk Lacoste echter toch een stapje te ver wanneer het Anders Breivik op basis van het merkenrecht te verbieden om nog langer Lacoste te dragen.  Het merkenrecht geeft een merk weliswaar het recht om zich te verzetten tegen het gebruik van zijn merk door een derde indien dit gebruik afbreuk doet aan de reputatie van het merk, mar met dit soort vorderingen wordt een deur opengezet voor kledingmerken om zelf te gaan bepalen wie al dan niet hun kleding mag dragen.  Of zo’n vordering in deze context haalbaar zou zijn, is gelukkig alles behalve zeker.

Als we even om ons heen kijken, kunnen we ons echter wél levend inbeelden dat heel wat merken op basis van bovenstaande bepaling zouden willen verbieden dat bepaalde mensen hun kleding dragen om hun eigen imago te beschermen, maar dat is dan weer onze persoonlijke mening.  De gustibus…

http://www.nu.nl/vrouw/2611324/breivik-mag-geen-lacoste-meer-dragen.html

 

En natuurlijk las u eerder deze week al op onze blog dat de arme Nijntje opnieuw aan de coke zit…

https://siriuslegal.wordpress.com/2011/09/14/nijntje-zit-opnieuw-aan-de-coke-over-parodieen-in-het-auteursrecht/